ز اندیشه و خیال فرو روب سینه را

کاینجا یکی گلست و دوصد گونه زخم خار »

گفتا: « نشانه هست، ولیکن تو خیره

کانکس که بنگ خورد، دهد مغز او دوار

سبزک بنه ز دست، و نظر کن به سبزه زار

ترجیع کن که آمد یک جام مال مال

جان نعره می زند که بیا چاشنی حلال