بسوی حلقه خاص و حضور شهریار ای دل

جهان بی نوا را جان بداده صد در و مرجان

که این بستان و آن بستان برای یادگار ای دل

میان کاروان می رو، دلا آهسته آهسته

چو مرد عشرتی ای جان، به کف کن دامن ساقی

چو ابن الوقتی ای صوفی میاور یاد پار ای دل

چو موسیقار می خواهی برون آ از زمین چون نی