چو ابن الوقتی ای صوفی میاور یاد پار ای دل

میان کاروان می رو، دلا آهسته آهسته

بسوی حلقه خاص و حضور شهریار ای دل

چو مرد عشرتی ای جان، به کف کن دامن ساقی

چو موسیقار می خواهی برون آ از زمین چون نی

وگر دیدار می خواهی مخور شب کوکنار ای دل

خدا سازید خلقی را و هرکس را یکی پیشه