کین جهان بر روی او باشد چو خال

ای گذر کرده ز حال و از محال

رفته اندر خانه فیه رجال

ای بدیده روی وجه الله را

خال را حسنی بود از رو بود

ور نمی بینی چنین چشمی به مال

چون بمالی چشم، در هر زشتیی