وقت ترجیعست برجه تازه شود

زیر آن مستی بود سحر هلال

از پی این مه به شب بیدار باش

سر منه جز در دعا و ابتهال

چون جمالش بی حد و اندازه شو

دیگران رفتند خانه خویش باز

ما بماندیم و تو و عشق دراز