طاق را و جفت را کن جفت ناز

طوق شاهان چاکر این سلسله ست

عاشقان از طوق دارند احتراز

خار و گل را حسن بخش از آب خضر

هرکی او بنهد سری بر خاک تو

کن قبولش گر حقیقت گر مجاز

نی مرا هرچه شود خود گو بشو