کن قبولش گر حقیقت گر مجاز

خار و گل را حسن بخش از آب خضر

طاق را و جفت را کن جفت ناز

هرکی او بنهد سری بر خاک تو

نی مرا هرچه شود خود گو بشو

در بهار حسن خود تو می گراز

حسن تو باید که باشد بر مراد