وی ملکان بابلی زو شنوید ساحری

روح و عقول سو به سو، سجده کنان به پیش او

کای هوس و مراد جان، سخت لطیف منظری

ای قمران آسمان، زو ببرید رنگ رو

سخت مفرح غمی، عیسی چند مریمی

جان هزار جنتی، رشک هزار کوثری

این غزل ای ندیم من بی ترجیع چون بود؟!