سخت مفرح غمی، عیسی چند مریمی

کای هوس و مراد جان، سخت لطیف منظری

ای قمران آسمان، زو ببرید رنگ رو

وی ملکان بابلی زو شنوید ساحری

جان هزار جنتی، رشک هزار کوثری

این غزل ای ندیم من بی ترجیع چون بود؟!

بند کنش که بند تو سلسله جنون بود