گر به بهشت خوش شود، باشد گول و ابلهی

عقل ز خط من بود گشته ادیب انجمن

عشق ز جام من بود عشرتیی مرفهی

بی رخ خوب فرخم، قامت هرکی گشت خم

بادیها نوشته شهر به شهر گشته

جز بر من مرید را کو کنفی و درگهی؟!

مرده ز بوی من شود زنده و زنده دولتی