از فرح صفا زند، آن گل سرخ قهقهی

هست مرا بهر زمان، لطف و کرم جهان جهان

لیک بکوش و صبر کن، صاف شوی و آنگهی

از چه رسید آب را آینه گی؟ ز صافیی

کم بود این یگانگی، لیک به راه بندگی

صاحب نان و جامگی، هر طرفی ست اسپهی

هست طبیب حاذقی هر طرفی و سابقی