هست مرا بهر زمان، لطف و کرم جهان جهان

تا ز تو لافها زنم کامد یار ناگهی »

گفت: « چو من شوم روی، تو به یقین فنا شوی

این نبود که با کسی، گنجم من به خرگهی

لیک بکوش و صبر کن، صاف شوی و آنگهی

از چه رسید آب را آینه گی؟ ز صافیی

از فرح صفا زند، آن گل سرخ قهقهی