گفت: « چو من شوم روی، تو به یقین فنا شوی

گول ز حرف من شود نکته شناس و آگهی »

گفتم: « کدیه می کنم، ای تو حیات هر صنم

تا ز تو لافها زنم کامد یار ناگهی »

این نبود که با کسی، گنجم من به خرگهی

هست مرا بهر زمان، لطف و کرم جهان جهان

لیک بکوش و صبر کن، صاف شوی و آنگهی