وآنگهان جلوه شود که مه تابان تو

آنچ دادی و بدیدی که بدان زنده شدم

مرده جرعه آن چشمه حیوان توم

باده بر باد دهد هردو جهان را چو غبار

وانگهان جام چو جان آرد کین بر جان زن

گر نیم جان تو آخر نه ز جانان توم؟

مرکبش دست بود زانک قدح شهبازست