گر نیم جان تو آخر نه ز جانان توم؟

باده بر باد دهد هردو جهان را چو غبار

وآنگهان جلوه شود که مه تابان تو

وانگهان جام چو جان آرد کین بر جان زن

مرکبش دست بود زانک قدح شهبازست

که صیادم من و سر فتنه مرغان توم

وانگه از دست بپرد سوی ایوان دماغ