وانگه از دست بپرد سوی ایوان دماغ

گر نیم جان تو آخر نه ز جانان توم؟

مرکبش دست بود زانک قدح شهبازست

که صیادم من و سر فتنه مرغان توم

که گزین مشعله و رونق ایوان تو

آب رو رفت مهان را پی نان و پی آب

مژده ای مست که من آب تو و نان توم