که گزین مشعله و رونق ایوان تو

مرکبش دست بود زانک قدح شهبازست

که صیادم من و سر فتنه مرغان توم

وانگه از دست بپرد سوی ایوان دماغ

آب رو رفت مهان را پی نان و پی آب

مژده ای مست که من آب تو و نان توم

بحر بر کف که گرفتست؟ تو باری برگیر