این بود رزق کریمی که وفادار بود

سربنه، پای بکش زیر درختان مرود

باد امرود همی ریزد اگر نفشانی

می فتد در دهن هرکی دهان را بگشود

که ز دست و دهن تو نتوانندربود

قایمم مات نیم، تا بنگویند که مرد

که چه کوتاه قیامست و درازست سجود