که ز دست و دهن تو نتوانندربود

باد امرود همی ریزد اگر نفشانی

می فتد در دهن هرکی دهان را بگشود

این بود رزق کریمی که وفادار بود

قایمم مات نیم، تا بنگویند که مرد

که چه کوتاه قیامست و درازست سجود

شرح این زرق که پاکست ز ظلم و توزیع