بی این جهان و آن جهان نور خدا پروردمی

نی سرو سرگردانمی، نی سنبل رقصانمی

نی لاله لعلین قبا نی زعفران زردمی

نی غنچه بسته دهان، گشته ز ضعف دل نهان

هر لحظه گوید شاه دین: « آری چنین و صد چنین

پیدا شدی گر زانک من در بند بردا بر دمی »

گرنه چو باران بر چمن من دادمی داد ز من