هر لحظه گوید شاه دین: « آری چنین و صد چنین

نی لاله لعلین قبا نی زعفران زردمی

نی غنچه بسته دهان، گشته ز ضعف دل نهان

بی این جهان و آن جهان نور خدا پروردمی

پیدا شدی گر زانک من در بند بردا بر دمی »

گرنه چو باران بر چمن من دادمی داد ز من

با جمله فردان جفتمی وز جمله جفتان فردمی