بر کوری هر رهزنی صد رستم و صد مردمی

گر صیف بودی بی زدی، خاری نخستی پای گل

ور بی خماری می بدی، انگور را نفشردمی

گر عقده این ساحره از پای جانم وا شدی

جانت بمانا تا ابد ای چشم ما روشن به تو

ای شاد و راد و موتلف جان دو صد چون من به تو