جانت بمانا تا ابد ای چشم ما روشن به تو

ور بی خماری می بدی، انگور را نفشردمی

گر عقده این ساحره از پای جانم وا شدی

بر کوری هر رهزنی صد رستم و صد مردمی

ای شاد و راد و موتلف جان دو صد چون من به تو