بر قند و شکر خندد آن لعل سخن دانت

ای عید غلام تو، وای جان شده قربانت

تا زنده شود قربان، پیش لبت خندانت

چون قند و شکر آید پیش تو؟! که می باید

هرکس که ذلیل آمد، در عشق عزیز آمد

جز تشنه نیاشامد از چشمه حیوانت

ای شادی سرمستان، ای رونق صد بستان