جز تشنه نیاشامد از چشمه حیوانت

چون قند و شکر آید پیش تو؟! که می باید

بر قند و شکر خندد آن لعل سخن دانت

هرکس که ذلیل آمد، در عشق عزیز آمد

ای شادی سرمستان، ای رونق صد بستان

بنگر به تهی دستان، هریک شده مهمانت

پرکن قدحی باده، تا دل شود آزاده