بنگر به تهی دستان، هریک شده مهمانت

هرکس که ذلیل آمد، در عشق عزیز آمد

جز تشنه نیاشامد از چشمه حیوانت

ای شادی سرمستان، ای رونق صد بستان

پرکن قدحی باده، تا دل شود آزاده

جان سیر خورد جانا، از مایده خوانت

بس راز نیوشیدم، بس باده بنوشیدم