بس راز نیوشیدم، بس باده بنوشیدم

بنگر به تهی دستان، هریک شده مهمانت

پرکن قدحی باده، تا دل شود آزاده

جان سیر خورد جانا، از مایده خوانت

رازم همه پیدا کرد، آن باده پنهانت

ای رحمت بی پایان وقتست که در احسان

موجی بزند ناگه بحر گهرافشانت