موجی بزند ناگه بحر گهرافشانت

بس راز نیوشیدم، بس باده بنوشیدم

رازم همه پیدا کرد، آن باده پنهانت

ای رحمت بی پایان وقتست که در احسان

تا دامن هر جانی، پر در وگهر گردد

تا غوطه خورد ماهی در قلزم احسانت

وقتیست که سرمستان گیرند ره خانه