زینها بگذشتم من گیر این قدح روشن

کز فربهی گردن، بدرید گریبانت

با چهره چون اطلس، زین اطلس ما را بس

تو نیز شوی چون ما گر روی دهد آنت

مستی کن و باقی را درده به عزیزانت

چون خانه روند ایشان شب مانم من تنها

با زنگیکان شب تا روز بکوبم پا