با زنگیکان شب تا روز بکوبم پا

زینها بگذشتم من گیر این قدح روشن

مستی کن و باقی را درده به عزیزانت

چون خانه روند ایشان شب مانم من تنها

امروز گرو بندم با آن بت شکرخا

من خوشتر می خندم، یا آن لب چون حلوا؟

من نیم دهان دارم، آخر چه قدر خندم؟!