سودای کلیم الله شد جمله ید بیضا

با مشعله جانان، در پیش شعاع جان

تاریک بود انجم، بی مغز بود جوزا

چون نار نماید آن، خود نور بود آخر

مگریز ز غم ای جان، در درد بجو درمان

کز خار بروید گل، لعل و گهر از خارا

زین جمله گذر کردم ساقی! می جان درده