کز خار بروید گل، لعل و گهر از خارا

چون نار نماید آن، خود نور بود آخر

سودای کلیم الله شد جمله ید بیضا

مگریز ز غم ای جان، در درد بجو درمان

زین جمله گذر کردم ساقی! می جان درده

ای گوشه هر زندان با روی خوشت صحرا

ای ساقی روحانی، پیش آر می جانی