ای ساقی روحانی، پیش آر می جانی

کز خار بروید گل، لعل و گهر از خارا

زین جمله گذر کردم ساقی! می جان درده

ای گوشه هر زندان با روی خوشت صحرا

تو چشمه حیوانی، ما جمله در استسقا

لب بسته و سرگردان ما را مگذار ای جان

ساغر هله گردان کن، پر باده جان افزا