ساغر هله گردان کن، پر باده جان افزا

ای ساقی روحانی، پیش آر می جانی

تو چشمه حیوانی، ما جمله در استسقا

لب بسته و سرگردان ما را مگذار ای جان

آن باده جان افزا، از دل ببرد غم را

چون سور و طرب سازد هر غصه و ماتم را

چون باشد جام جان، خوبی و نظام جان