تو چشمه حیوانی، ما جمله در استسقا

زین جمله گذر کردم ساقی! می جان درده

ای گوشه هر زندان با روی خوشت صحرا

ای ساقی روحانی، پیش آر می جانی

لب بسته و سرگردان ما را مگذار ای جان

ساغر هله گردان کن، پر باده جان افزا

آن باده جان افزا، از دل ببرد غم را