کز گفتن نام جان، دل می برود از جا

آن باده جان افزا، از دل ببرد غم را

چون سور و طرب سازد هر غصه و ماتم را

چون باشد جام جان، خوبی و نظام جان

گفتم به دل: « از محنت، باز آی یکی ساعت »

گفتا که: « نمی آیم، کاین خار به از خرما »

ماهی که هم از اول با حر بیارامد