ماهی که هم از اول با حر بیارامد

کز گفتن نام جان، دل می برود از جا

گفتم به دل: « از محنت، باز آی یکی ساعت »

گفتا که: « نمی آیم، کاین خار به از خرما »

در جوی نیاساید حوضش نشود ماوا

گر آبم در پستی، من بفسرم از هستی

خورشید پرستم من خو کرده در آن گرما