در جوی نیاساید حوضش نشود ماوا

گفتم به دل: « از محنت، باز آی یکی ساعت »

گفتا که: « نمی آیم، کاین خار به از خرما »

ماهی که هم از اول با حر بیارامد

گر آبم در پستی، من بفسرم از هستی

خورشید پرستم من خو کرده در آن گرما

در محنت عشق او، درجست دوصد راحت