سرمه کشد به لطف و کرم توتیای او

چشمت ضعیف می شود از فرص آفتاب

صد همچو آفتاب ضعیف از لقای او

چندان بود ضعیف که یک روز چشم را

آن نقدهای قلب که بنهاده به پیش

چون ژیوه می طپند پی کیمیای او

هر سوت می کشند خیالات آن و این