چون ماهیان طپان شده بر ریگهای گرم

ز اندیشه باز رسته و از جنگ و ماجرا

گوید که: « چون بدیت دران غربت دراز »

گویند : « آنچنان که بود درد بی دوا

مهجور از لقای تو ای ماه کبریا

در بحر زاده ایم و به خشکی فتاده ایم »

ای زاده وفاش تو چونی درین جفا؟