در بحر زاده ایم و به خشکی فتاده ایم »

گویند : « آنچنان که بود درد بی دوا

چون ماهیان طپان شده بر ریگهای گرم

مهجور از لقای تو ای ماه کبریا

ای زاده وفاش تو چونی درین جفا؟

منت خدای راست که بازآمدی به بحر

چون صوفیان ببند لب از ذکر مامضی