این ره چنین دراز به یکدم میسرست

از بعد سیر آب یقین مفرشت سماست

زین سان طبق طبق، متعالی همی شوی

اما علای مرتبه جز صورت علاست

این روضه دور نیست، چو رهبر ترا رضاست

آری، دراز و کوته در عالم تنست

اما بر خدا، نه صباحست و نی مساست