افسار گسسته فرس، و رفته به صحرا

بینیم ز خود (حبل مسد) را سکلیده

بی فصل خزان گلشن ارواح شکفته

بی کام و دهان هر فرس روح چریده

مرعا و قرو دیده و ازهار دمیده

ترجیع کنم تا که سر رشته بیابند

مستان همه از بهر چنین گنج، خرابند