مرعا و قرو دیده و ازهار دمیده

بی فصل خزان گلشن ارواح شکفته

بی کام و دهان هر فرس روح چریده

افسار گسسته فرس، و رفته به صحرا

ترجیع کنم تا که سر رشته بیابند

مستان همه از بهر چنین گنج، خرابند

باد آمد و با بید همی گوید: « هی هی،