عجبتر از عجایبها، خبیر از جمله غایبها

دران غمزه چه داری تو؟ به زیر لب چه می خوانی؟

عجب حلوای قندی تو، امیر بی گزندی تو

عجب ماه بلندی تو، که گردون را بگردانی

امان اندر نواییها، به تدبیر، و دوا دانی

ز حد بیرون به شیرینی، چو عقل کل بره بینی

ز بی خشمی و بی کینی، به غفران خدا مانی