بیا، پهلوی من بنشین، که خندیم از طرب پیشین

جهان راضیست و می داند که صد لونش بیارایی

شکفتست این زمان گردون بریحانهای گوناگون

زمین کف در حنی دارد، بدان شادی که می آیی

که کان لذت و شادی، گرفت انوار بخشایی

به اقبال چنین گلشن، بیاید نقد خندیدن

تو خندان روتری یا من؟ کی باشم من؟ تو مولایی