شدی ای جفت طاق او، شدی از می رواق او

بسی مکی که در معنی بود او دور و آفاقی

ز صاف خمر بی دردی، ترا بو کو؟ اگر خوردی

یکی درکش اگر مردی، شراب جان را واقی

همی بوسی تو ساق او، چو خلخالی بر آن ساقی

ببستی چشم از آب و گل، بدیدی حاصل حاصل

از آن پخته شدی ای دل، که اندر نار اشواقی