ز صاف خمر بی دردی، ترا بو کو؟ اگر خوردی

به هر سویی ازو باشد دو صد خورشید اشراقی

تو زاهد می زنی طعنی، که نزدیکم به حق یعنی

بسی مکی که در معنی بود او دور و آفاقی

یکی درکش اگر مردی، شراب جان را واقی

شدی ای جفت طاق او، شدی از می رواق او

همی بوسی تو ساق او، چو خلخالی بر آن ساقی