تو زاهد می زنی طعنی، که نزدیکم به حق یعنی

رخت چون گل برافروزد ز آتشهای مشتاقی

توی چون سوخت، هو باشد، چو غیرش سوخت او باشد

به هر سویی ازو باشد دو صد خورشید اشراقی

بسی مکی که در معنی بود او دور و آفاقی

ز صاف خمر بی دردی، ترا بو کو؟ اگر خوردی

یکی درکش اگر مردی، شراب جان را واقی