توی چون سوخت، هو باشد، چو غیرش سوخت او باشد

بگیری خلق ربانی، به رسم خوب اخلاقی

چو آتش در درونت زد، دو دیده حس بردوزد

رخت چون گل برافروزد ز آتشهای مشتاقی

به هر سویی ازو باشد دو صد خورشید اشراقی

تو زاهد می زنی طعنی، که نزدیکم به حق یعنی

بسی مکی که در معنی بود او دور و آفاقی